Open brief: Timmermans, van u verwachten we meer

Beste Frans, zijne excellentie,

Als minister van Buitenlandse Zaken bent u verantwoordelijk voor het Nederlandse buitenlandbeleid. Vandaar dat ik u specifiek aanschrijf. Vele Nederlanders waaronder ik zelf ervaren uw stellingname en uitspraken inzake de Gazastrook als een schertsvertoning en bovendien als ministerieel onwaardig. U spreekt weliswaar namens de regering, maar dat ontslaat u niet van uw verantwoordelijkheid. De meeste weerzin jegens uw stellingname komt nog voort uit het feit, dat juist van u als kenner van het internationale recht mag worden verwacht dat u de diverse VN-resoluties meeneemt in uw afweging aangaande het conflict tussen de Israëliërs en Palestijnen.

Een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking verwacht van u geen politiek correct antwoord dan wel een reactie die men in Israël beoordeelt als plezant. Neen. Men verwacht dat u in de meest strengste bewoordingen mogelijk Israël veroordeelt en daarnaast dat u zich op Europees niveau hard gaat maken voor sancties t.a.v. een land dat nauwelijks te onderscheiden is van het voormalige apartheidsregime in Zuid-Afrika. Uw meest recente uitspraken aangaande deze kwestie ervaar ik dan ook als politiek gekonkel van de bovenste plank.

De Israëlische staat is in den beginne gesticht door het Palestijnse volk van huis en haard te verdrijven. Een onomstotelijk en vaststaand feit. De nazaten van de mensen die toen verdreven zijn wonen tot op de dag van vandaag in vluchtelingenkampen verspreid over, Libanon, Syrië, Jordanië, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Velen waaronder u zelf gaan daar misschien graag aan voorbij. Ik en de Pro-Palestijnse demonstranten van 12 juli jongstleden wensen daar niet aan voorbij te gaan.

In de zogenoemde ‘bezette gebieden’ fungeert Israël al decennia lang als een bezettingsmacht. Israël controleert de luchtruimte, de grenzen en het water, 46 procent van de Palestijnse kinderen lijdt aan acute bloedarmoede en maar liefst 70 procent van de bevolking kampt met een gebrek aan voedsel. Een bewuste strategie van een land, dat zich maar al te graag de enige democratie in het Midden-Oosten noemt.

Israël negeert zoals u ook weet tientallen VN-resoluties zoals resolutie 194 ‘het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen’, resolutie 3236 ‘het zelfbeschikkingsrecht voor het Palestijnse volk’ alsmede Resolutie 242 ‘het terugtrekken van Israël uit de bezette gebieden zoals de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem’. Daarnaast tonen meerdere rapporten van de VN aan dat het Israëlisch leger zich stelselmatig schuldig maakt aan oorlogsmisdaden en mensenrechtenschendingen.

Dit in ogenschouw nemende en als reactie op het meest recente geweld in die regio spreekt u zich uit in de vervolgens uit in bewoordingen als ‘Uiteindelijk heeft Hamas baat bij een ‘disproportioneel ervaren optreden’ van Israël’. Hamas? Behoren de Palestijnse kinderen (waarvan sommige nog niet eens kunnen lopen) tot de beweging van Hamas? En de volledige Palestijnse gezinnen die uitgemoord worden, behoren zij dan ook al tot Hamas? Zo ja, welk voordeel hebben zij precies behaald. Ik wil u als laatst wijzen op VN resolutie 2649 deze resolutie stelt het volgende:

'Affirms the legitimacy of the struggle of peoples under colonial and alien domination recognized as being entitled to the right of self determination to restore to themselves that right by any means at their disposal'.

I rest my case.

Joop.nl
Voorbeeld-Allochtoon.nl
Nourdine Tighadouini Wordpress

Eén houvast voor tweekampenland

De ontwikkelingen in Nederland en Europa zijn in pakweg een halve eeuw snel gegaan. Misschien wel te snel. Dat maakt een maatschappij ontvankelijk voor angst en achterdocht. Figuren als het Haagse gemeenteraadslid Khoulani van de Partij van de Eenheid verheerlijken ISIS. En een volksmenner die roept dat 'moslims het gevaar zelve zijn' draagt ook niet bij aan het kubayah-gehalte van de samenleving. Ondanks de opkomst van extreemrechts is het Nieuwe Nederland een feit. In alle lagen van de maatschappij zijn mensen actief van wie de wortels elders liggen. In de politiek, bij de politie, in het leger, als komediant, schrijver of atleet, als schoonmaker, bouwvakker of tomatenplukker. We zijn er, we blijven en we praten mee. Dat geldt ook voor de discussies die worden gevoerd over zorg, Zwarte Piet of hoe je het best tulpen kunt kweken. Dat heet volwaardig burgerschap.

Na 10 jaar tegen een tweekampenbeleid aan te hebben gekeken, gevoed door de politiek en sommige media, is het genoeg geweest. Wat fatsoen precies inhoudt laat ik in het midden, maar elkaar diskwalificeren op basis van afkomst, geloof of geaardheid is in elk geval geen fatsoen. Dit land heeft behoefte aan een overkoepelend concept waarmee iedereen zich kan vereenzelvigen. En dat zal vast niet het koningshuis zijn, noch een specifieke religie en zeker niet onze etniciteit. Maar laat het dan in elk geval onze Grondwet zijn.

Algemeen Dagblad

Mooi op zijn Duits

Gezien de lange voetbalgeschiedenis van Nederland, weet ik zeker dat Nederland dit keer wel wereldkampioen gaat worden. En onze tegenstanders? Die krijgen allemaal een enkeltje naar huis. Behalve Brazilië, die is namelijk al thuis. Afijn u begrijpt wat ik bedoel.

Nederland is de uitvinder van het totaalvoetbal. Het voortdurend van positie wisselen, verdedigers die aanvallen en aanvallers die verdedigen, de tegenpartij overrompelen en 90 minuten lang dominant voetbal spelen. We speelden inderdaad fabelachtig in 1974, 1978 en ook in 1998. Nooit een WK gewonnen, maar wel excellent gevoetbald. Top! Analytici kwamen altijd superlatieven tekort om ons spel te beschrijven. De Prijzenkast is weliswaar leeg (uitgezonderd Europese titel in 1988), maar geroemd worden is afdoende. Toch? Bij nader inzien. Nee! 

Duitsland speelde door de historie heen afgrijselijk wedstrijden. Niet om aan te zien, maar wel altijd winnen, veelal door te scoren in de extra tijd van de extra tijd. Zij zijn daarmee, maar liefst drie keer wereldkampioen geworden. Het ironische? Duitsland speelt inmiddels al jaren oogstrelend voetbal en het Nederland elftal is afbraakvoetbal gaan spelen. En weet u wat? I Dont Care. Ik wil team Robben namelijk zien winnen, Depay wederom het winnende doelpunt zien maken, ditmaal graag tegen Duitsland in de finale! Om vervolgens te gaan dansen in Amsterdam en het Nederlands elftal te huldigen. Even om me heen kunnen kijken en zien dat Nederland één is. Die momenten zou ik voor altijd koesteren.

Hoe het Nederlands elftal de wereldcup wint maakt  mij geen zier uit. Na een halve eeuw prachtig voetbal verdienen wij die cup ook een keer. Dus Hup Depay, hup Robben, Hup Holland.  En de critici? Die mogen gerust in Duitsland gaan wonen, waar ze inmiddels het Hollandse complex 'mooi voetbal, altijd verliezen' eigen hebben gemaakt. Succes ermee.

Hier komen met die beker!

Frontaal Naakt

Blauwe Pieter

Piet is vanaf het begin een veelvormige figuur geweest. De twee zwarte raven van Wodan, de personificatie van de duivel, een slaaf. De huidige Piet is echter sinds 1850 stil blijven staan. Het tijdperk waarin Nederland nog koloniën had en in Suriname en de Antillen sprake was van slavernij. Een zwarte huidskleur, kroeshaar, ringoorbellen, rode lippen en een ondergeschikte positie t.a.v. blanken, voldoet aan het stereotype beeld van de Afrikaan uit die tijd. Zwarte Piet is in mijn opinie dan ook te categoriseren als overgebleven symboliek uit dat specifieke tijdperk en tevens een racistisch stereotype. Maar culturen zijn veranderlijk en tradities kun je aanpassen.

Nederlandse identiteit

In de discussie omtrent het Sinterklaasfeest is een gedeelte van de bevolking er fervent voorstander van om het sinterklaasfeest in de huidige vorm te behouden. Piet moet vooral zwart blijven, want dat behoort namelijk tot de Nederlandse identiteit. Opmerkingen als ‘dit land is ons land, we verliezen terrein, en ga terug naar je eigen land’  vliegen je om de oren als je hier vraagtekens bij durft te zetten. Opmerkingen in lijn met de gedachte Wij versus Zij. Maar bovenal lijkt men angstig te zijn om de Nederlandse identiteit te verliezen.

Verandering staat niet altijd gelijk aan verlies en in mijn opinie behelst de Nederlandse identiteit net even wat meer dan de kleur van onze kindervriend Piet. Zo zijn we een voetbalnatie (Nederland wordt wereldkampioen op 13 juli 2014), zijn we een tikkeltje arrogant, vrijdenkers, tolerant en bovendien een democratisch land. Identiteit is enkel een mentale gewaar- en bewustwording. Het is maakbaar en veranderlijk, zelfs de Nederlandse versie daarvan. Er is een groot scala aan Nederlandse dan wel Westerse symbolen, geschiedkundige verhalen en rituelen op basis waarvan ieder individu zijn identiteit vorm kan geven. De fixatie op zwart hoeft daar helemaal geen deel van uit te maken.

Persoonlijk zou ik in het buitenland liever beargumenteren, waarom Nederland het beste voetballand in de wereld is, dan verklaren waarom Nederland krampachtig vasthoudt aan de traditionele vormgeving van dit populaire kinderfeest. Zwarte Piet is namelijk onverdedigbaar en daarnaast op de lange termijn ook onhoudbaar. Het Nederlandse warenhuis HEMA koos er niet voor niets voor om bij haar poging het Sinterklaasfeest te exporteren naar Engeland geen gebruik te maken van Zwarte Pieten. Het inzicht is er wel, ook in onzemaatschappij. Erkenning blijft vooralsnog uit. 

Verandering begint bij jezelf

Het Sinterklaasfeest is een volksfeest, door ons allen en voor ons allen. De essentie van het Sinterklaasfeest is niet de kleur van Piet, maar de samenhorigheid waar het toe kan leiden.Weliswaar zullen de orthodoxe voorstanders van het ‘traditionele’ Sinterklaasfeest, vast blijven houden aan een zwart geschminkte Piet. Maar iedereen die Piet wil spelen kan gewoon zelf de kleur schmink bepalen. Waarom zou je Pieter nooit blauw mogen schminken? Het staat mij, iedere basisschooldirecteur, alle werkgevers en elke crèche in dit land vrij om dat wel te doen.  Dus linksom of rechtsom Blauwe Pieter komt er wel. Soms duurt wachten op anderen gewoon te lang, dus ik heb al een emmer blauwe schmink gekocht. Wie doet er met me mee in december?

Wijblijvenhier
Het Parool
Nourdine Tighadouini Wordpress

66 jaar Al-Nakba

"Als je neutraal bent in een situatie van onrecht, dan kies je de kant van de onderdrukker”. Aartsbisschop Desmond Tutu.

Geen ziel zal zich ooit afvragen wie de agressor is geweest tijdens de tweede Wereldoorlog. De oorzaken van het conflict en de gruwelen van destijds zijn immers alom bekend. Al-Nakba; de vlucht, verdrijving en etnische zuivering van de Palestijnen tussen 1947 en 1948, de confiscatie van hun bezittingen en de massamoorden uitgevoerd door Joodse milities (Irgun, Stern en Hagana) maken echter geen deel uit van ons historische besef. Ironisch, want Al-Nakba is terdege een gevolg geweest van WO2. 

Geschiedenis 

Na het beëindigen van het Britse mandaat over Palestina in 1947 deelde de VN het 'beloofde' land, middels resolutie 181 op. Het doel van de desbetreffende resolutie was om zowel een Joodse thuishaven als een Palestijnse staat te creëren. In het licht van deze historische gebeurtenis rees bij mij persoonlijk de vraag:hoe verdeel je datgene, wat niet aan jou toebehoort?

In lijn met bovenstaande gedachte brak er een destructieve oorlog uit tussen de inheemse bevolking enerzijds en de Joodsekolonisten anderzijds. Tijdens deze oorlog werden er twee dozijn moordpartijen uitgevoerd door de toekomstige Israëliërs, werdener 500 dorpen en maar liefst 11 steden verwoest. Het 'vrijgemaakte' land werd vervolgens gebruikt om nederzettingen op te bouwen. Aan het einde van de oorlog waren er 750,000 Palestijnen gevlucht en/of verdreven. Dit is summier de historische tragiek van de Palestijnen. Zij zijn de slachtoffers van de slachtoffers geworden. En sedert 1948 worden zij verguisd, onderdrukt en genegeerd door de rest van de wereld.

Heden

De nazaten van de mensen die toen verdreven werden wonen tot op de dag van vandaag in vluchtelingenkampen verspreid over, Libanon, Syrië, Jordanië, de Westelijke jordaanoever en de Gazastrook, veelal in erbarmelijke omstandigheden. De VN roept Israël middels resolutie 194 op om deze vluchtelingen te laten terugkeren. Aan deze resolutie wordt echter geen gehoor gegeven.

In de zogenoemde 'bezette gebieden' fungeert Israël al decennia lang als een bezettingsmacht. Een bezettingsmacht te vergelijken met de koloniale machten uit het verleden. Israël controleert de luchtruimte, de grenzen en het water. Tevens worden de Palestijnen de meest elementaire basisbehoeften ontnomen. Recente studie stelt dat 46 procent van de Palestijnse kinderen lijdt aan acute bloedarmoede en maar liefst 70 procent van de bevolking kampt met een gebrek aan voedsel. Een bewuste strategie van een land, die zich maar al te graag de enige democratie in het Midden-Oosten noemt. 

Rol EU 

In 1995 sloot Israël een associatieverdrag met de EU. Dankzij dit verdrag heeft Israël een gunstige economische positie verworven. Een derde van de Israëlisch export gaat naar de EU.  Aan het associatieverdrag als zodanig zitten wel voorwaarden, zo stelt artikel 2 van het associatieverdrag dat Israël de mensenrechten dient te respecteren. Bij het nalaten van voorgenoemde kan het verdrag eenzijdig opgezegd worden door Brussel. Er zijn inmiddels talloze rapporten beschikbaar, waaruit blijkt dat Israël de mensenrechten stelselmatig schendt. Zelfs kinderen zijn daar niet veilig. Zo zijn er gevallen bekend waar kinderen midden in de nacht aan handen en voeten geboeid afgevoerd zijn. En gedurende de detentie werden die kinderen stelselmatig mishandeld. Een krachtige reactie van de EU blijft echter uit.

Een van de (kern) doelstellingen opgetekend door de lidstaten van de EU is een strikte nakoming en ontwikkeling van het internationaal recht. Wil de EU in de toekomst wereldwijd bezien een rol van betekenis blijven spelen, dan zou zij indien noodzakelijk gewenst resultaat moeten kunnen afdwingen. In dit specifieke geval impliceert dit het opzeggen van het associatieverdrag met Israël.

Een democratische seculiere staat

Al 66 jaar ziet de internationale gemeenschap de twee-staten oplossing als de 'heilige graal' om tot een duurzame oplossing te komen. Maar daadwerkelijke vrede is er nooit geweest. Een democratische seculiere eenheidsstaat voor moslims, christenen en joden biedt uitkomst. Er zou een einde komen aan de vluchtelingenproblematiek, aan de bezetting en het eeuwigdurend geweld in die regio. Dit is heden ten dagen niet de mainstream gedachte, vanwege het feit dat deze oplossing als een onhaalbare illusie wordt gezien. Enkel als een apartheidsregime uit het verleden zoals Zuid-Afrika middels internationale repressie op haar knieën gedwongen kon worden, waarom zou dezelfde oplossing niet kunnen werken voor een land als Israël. Goed voorbeeld doet volgen.

Wijblijvenhier
Voorbeeld-allochtoon
Joop.nl
Wordpress

Het nieuwe heilige huisje genaamd de vrijheid van meningsuiting

In dit tijdperk zou de vrijheid van meningsuiting gepaard moeten gaan met enig verantwoordelijkheidsbesef. Vanwaar ben ik deze mening toegedaan? Een politicus kan aan de hand van één enkele uitspraak een brandhaard elders op de wereld veroorzaken. Een redactie van een goed bekeken website die structureel beledigingen koppelt aan etniciteit, maakt dat de norm in het maatschappelijke verkeer. Woorden zij het geschreven of gesproken hebben heden ten dage in een bepaalde context direct invloed op het maatschappelijke klimaat. Vandaar mijn opinie dat de vrijheid van meningsuiting en verantwoordelijkheid hand in hand zouden moeten gaan.

Noem het een realistische en constructieve visie. Een poging tot het herdefiniëren van het vrije woord. Een pretentieuze uitspraak van mij, alla. Enkel waar liggen de grenzen momenteel. Waar is de balans gebleven tussen satire, het recht op beledigen, de vrijheid van meningsuiting en andere wetsartikelen aangaande discriminatie. Dat is de vraag die bij mij is gaan rijzen. Opmerkingen met betrekking tot dit onderwerp worden momenteel niet gewaardeerd. Mea culpa. Want velen zijn namelijk voor een absolute vorm van het vrije woord. Zij citeren daarbij graag Voltaire: Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen".

De crux voor mij persoonlijk zit echter in het feit dat het tegenwoordig gaat om de vorm waarin een boodschap verwoord wordt, niet meer om de inhoud. Het gaat om het vergaren van zetels, niet om het algemeen belang, het gaat om het geld en niet meer om de ethiek. En dit gebeurd weliswaar allemaal onder de pretentie van de 'vrijheid van meningsuiting'. Maar hebben we heden ten dage enkel nog maar rechten en geen plichten meer?

Naar aanleiding van een aangifte van mij jegens een in mijn ogen onverantwoordelijke redactie reageerde Marianne Zwagerman, dat we weerbaarder moeten worden. Als iets je niet bevalt, dan sla je er maar op los. En daar moeten we al mee beginnen vanaf de zandbak. In bepaalde milieus is het inderdaad zo, dat de meest weerbare vaak ook de meest gewelddadige is. Maar als het even kan, dan zou ik daar graag tegen willen ageren. Ageren tegen de wens om dergelijk gedrag de algemene norm te maken. Noem mij maar idealistisch.

Dit land stond nog niet zo heel lang geleden nog bekend om haar tolerantie en vooruitstrevendheid. Echter de huidige tendensen zijn niet goed voor het maatschappelijke klimaat, geen mooi uithangbord mondiaal bezien, slecht voor ons imago, onze internationale handelsbetrekkingen en ons aanzien in de wereld. Observeer je de ontwikkelingen nauwgezet dan komen er bij mij in ieder geval geen citaten van Voltaire naar boven, wel een andere uitdrukking: bezint eer ge begint.

Sargasso

Een bakje koffie

Nourdine Tighadouini schreef vorige week een opinieartikel in Het Parool, waarin hij Justitie opriep de praktijken van Geenstijl tegen het licht te houden. Geenstijl reageerde met een scheldkanonnade. Tighadouini doet aangifte tegen GeenStijl.

 

Ik ga niet op een kameel terug naar Marokko. Misschien wel naar Amsterdam, waar ik vandaan kom.

Kort nadat Het Parool woensdag het artikel van Nourdine Tighadouini over GeenStijl op internet had gezet, reageerde de redactie van die website met een stuk onder de kop 'Zotte zandneger wil GeenStijl verbieden.'

In het stuk schrijven ze dat de bestuurskundige Tighadouini 'slecht op de hoogte' was omdat hij niet wist dat Europese rechtspraak sinds 1979 het recht op beledigen, overdrijven en provoceren ondersteunt.

Tighadouini wordt opgeroepen om aangifte te doen als hij denkt dat GeenStijl veroordeeld kan worden voor discriminatie. Het stuk is doorspekt met de termen die GeenStijl voor Marokkanen en moslims gebruikt en waaraan Taghadouini aanstoot nam.

Het optreden van Tighadouini wordt omschreven als 'jankerig vingerwijzend slachtofferschap'. 'Waar we obligaat aan toe willen voegen: ga dan lekker terug naar je eigen middeleeuwse zandbak als je niet met de vrijheid van meningsuiting om kunt gaan.'

Tighadouini schreef onderstaande reactie op het stuk van Geenstijl.

Een bakje koffie

De reactie van GeenStijl is tekenend. Hij is hysterisch, beledigend en suggestief. Desondanks ben ik nog steeds dezelfde mening toegedaan.

GeenStijl is een bedrijf, een merk dat verkocht moet worden. Enkel de boodschap van intolerantie en xenofobie vindt gehoor bij de achterban, die gewoonweg een hekel heeft aan alles wat niet zuiver blank is. Niet iedere reaguurder zal voldoen aan dat profiel, maar het is de algemene tendens. Volgens mij is het een kwalijke zaak dat een medium als Geenstijl onbehagen in de samenleving aanwakkert, dat cultiveert en erop inspeelt.

In mijn ogen doet GeenStijl zelf huilie huilie. Binnen een uur na plaatsing van mijn stuk op Parool.nl werd gereageerd op de kenmerkende manier. Maar ik eis geen verbod, noch ben ik beledigd. Vanwege die reactie zal ik aangifte doen tegen GeenStijl. Want ik heb het recht om dergelijke woorden te laten toetsen aan de wet.

En nee, ik ga niet op een kameel terug naar Marokko. Misschien wel naar Amsterdam, waar ik vandaan kom. Eerst nog een kameel vinden.

Overigens is de redactie van GeenStijl hartelijk welkom om bij mij thuis een bakje koffie te doen. Ik sta namelijk voor rede en nuance, het gesprek. En niet voor haat en onverdraagzaamheid. En ik zet nog goede koffie ook.

Het Parool